Ipinapakita ang mga post na may etiketa na love. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na love. Ipakita ang lahat ng mga post

Biyernes, Enero 3, 2014

The Hobbit movie!

okay, first blogpost this year. well, opinion at comment ko lang naman 'to para sa ilan sa mga nagustuhan kong movies pero super bitin!

THE HOBBIT, THE UNEXPECTED JOURNEY AND THE HOBBIT, THE DESOLATION OF SMAUG

OMG! Hindi ko ine-expect na matatapatan niya ang Lord of the Rings trilogy sa puso ko. Favorite ko kasi talaga ang trilogy movie na iyon dahil talaga namang sobrang ganda para sa'kin. iba din kasi siya sa mga movies na napanood ko with matching different creatures pa. :))))

Ang isa sa mga inaabangan kong scenes ay tuwing ipapakita si KILI (Aidan Turner). Talaga namang tumitili ako. Hindi niya iniwan ang isip ko. Haha okay corny much. Hindi ko nga siya namukhaan eh. Siya pala si Luke sa The Mortal instrument na katatapos ko lang din panoorin. At dahil na-crush at first sight ako sa kanya, ginawa ko siyang wallpaper ng cellphone ko pati sa button image ng mydol *android app* ko. LOL ganoon kasi talaga ako magka-crush sa mga celebrities eh. At dahil sa kanya kaya excited akong panoorin ang Part 2 ng The Hobbit so I watched it earlier with my Lolo. Grabe! Tuwing lalabas si Kili, tumitili pa din ako pero no'ng lumabas si Legolas (Orlando Bloom)---ang original ultimate crush ko sa LOTR Movies, lalong lumakas ang tili ko. Sa LOTR ko kasi unang naging crush si Orlando Bloom eh. Ang Hot naman kasi niya not to mention ang galing pa niyang actor. Napatunayan na naman niya 'yan sa iba pa niyang movies like Troy and Pirates of Carribean. Habang tinititigan ko ang mga mata ni Legolas, nai-in love na naman ako sa kanya. OMG, ANG GUWAPO KASI TALAGA NIYA SA PANINGIN KO LALO NA KAPAG PINO-PORTRAY NIYA ANG ROLE BILANG SI LEGOLAS!

Tapos, hindi ko mapigilang hindi mag-react sa love triangle nina Legolas, Tauriel at Kili. Kinikilig ako sa love triangle nila. Kinikilig ako para kay Tauriel at kay Kili pero naaawa naman ako kay Legolas dahil alam kong mahal niya si Tauriel. O, 'di ba parang pang-pocketbook na kuwento. Kaya naman napamura ako ng malakas no'ng matapos iyong movie kasi sobrang BITIN! I can't wait for the part 3! At dahil ngayong taon ilalabas iyon, hindi naman ako maghihintay ng matagal. Kaunting tiis lang at makikita ko ulit sina Legolas at si Kili my loves! Hahahaha

Okay, so this is my sentiment about the movies that i recently watched! LAHAT HALOS NG NAGUSTUHAN KONG MOVIES NA PINALABAS NO'NG 2013 AY BITIN! first, iyong catching fire. nakakainis pero bitin talaga! tapos iyong mortal instrument tapos iyong the hobbit nga. hindi pa naman ako natatahimik kapag hindi ko natatapos ang kuwento ng mga paborito kong movies at stories pero syempre, wala naman akong magagawa kundi maghintay. Kaunting hintay lang at lalabas din iyong mga iyon.

Sa ngayon, kailangan ko munang magsipag at magsulat ng makabuluhan para pang-nood ko ng DKFC 2. Malapit na kasi siya at wala pa akong pera! Haha so, ciao~

Biyernes, Setyembre 27, 2013

To the Sweetest and Most Valued Friend in the World!

For this year, isang virtual letter na lang muna ang ibibigay ko para sa kaibigan kong 'to. Wala kasi akong maisip na puwedeng ibigay sa kanya since feeling ko, nasa kanya na ang halos lahat ng gusto niya... well, alam kong hindi lahat pero almost. Hahaha :)

To the Sweetest and Most Valued Friend in the World, Marie Abigail Valeroso Saragcon Choi-Cross-Crawford at kung ano-ano pang surname na dinidikit mo sa pangalan mo, Happy Happy Happy Birthday. :) Alam kong sasabihin mong hindi ikaw 'yan pero para sa'kin, ikaw na ikaw 'yan eh. :) It's been three or four years since we met and became friends pero sa pocketbooks ba nag-umpisa iyon? Feeling ko hindi naman. Sa Friendster yata siya nag-umpisa, iyong mga pagsusuplada mo forever. Sino ba naman ang makakalimot do'n, 'di ba? Ang friendly ko pa tapos susungitan mo lang pala ako. Haha pero past naman na iyon. Alam ko na naman na hindi ka talaga ganoon eh. XD

Ikaw na yata at ang pamangkin mo at ang Ate mo ang pinaka sa lahat ng pinaka-ELF na nakilala ko. chos~ syempre dumaan din naman ako sa ganyan kaya alam ko pero mas grabe pa kayo kaysa sa'kin. Well, that's fangirling. Nagmamahal at sumosoporta lang naman tayo sa mga taong gusto nating suportahan. Good luck sa forever na pagmamahal natin sa Super Junior! Na siyang naging dahilan para makilala kita at makita sa Facebook. Hahaha ngayon ko lang na-realize, ang talas para ng memory ko, natandaan ko pa iyon. Akalain mo iyon? *at talagang nakangiti ako habang nagta-type?*

Thank you for being such a good friend and a sweet little sister to me. You're one of a kind, promise. Hindi ka man iyong klase ng taong palaging nandiyan para sa mga kaibigan mo, once na nagsalita ka o nagpakita ka, palagi mo naman pinararamdam sa'min na hindi kami nag-iisa at mag-iisa dahil kahit na mas madalas ay nagtatago ka sa kuweba mo, alam mo pa din ang mga nangyayari sa'min at may say, comments, suggestions and violent reactions ka tungkol sa mga problema namin. Syempre hindi mawawala ang mga advices mo. Minsan nga, naiisip kong mas matanda ka pa sa'kin dahil mas matured kang mag-isip. Hahaha minsan lang naman iyon kaya 'wag kang ilusyunada. XD

Sorry sa mga shortcomings ko na alam kong mas madalas ay hindi mo nagugustuhan. Iyong mga 'katangahan' ko, alam mo na iyon. Masyadong isip bata eh. Masyadong emotional at palaging puso ang pinaiiral. XD Sa lahat ng pagkukulang ko bilang kaibigan, sorry. Siguradong madami pang susunod lalo na at napaka-topakin ko, 'di ba? Kaya ngayon pa lang nagso-sorry na ko. :) Please lang, minsan mas gusto ko pang nakikita kang umiiyak kaysa tahimik ka. Pero syempre mas gusto kong makitang tumatawa ka kaya as much as possible 'wag kang iiyak ha? Kung hindi, babangasan ko ang mukha ng magpapaiyak sa'yo. Puwede ding papa-hunting at papa-assassinate ko para mas madali ang trabaho. Syempre joke lang, alam mo naman na hindi ko kayang gawin iyon. Pero puwede ding subukan para sa'yo.

Matagal-tagal na din tayong magkakilala at magkaibigan. Madami-dami na tayong pinagdaanan at alam kong madami pang susunod. Kung ano man ang mga iyon, palagi mo lang tatandaan na hindi ako mawawala sa tabi mo. Palagi akong nandito para gabayan ka, alalayan ka at suportahan ka sa lahat ng desisyon mo sa buhay. :) Just remember that you'll always have a big sister in me. Always.

Good luck on your writing career. Kahit sinasabi ni Ajae na siya ang number one fan mo, number one fan mo pa din ako at susuportahan kita all the way. :) 'Wag kang magsasawang magsulat kung iyon ang nagpapasaya sa'yo. Good luck sa mga magiging future adventures mo sa buhay. Sa lahat ng problemang pagdadaanan mo, normal lang iyan. Part of growing up pero lagi mong iisipin na nandiyan si God para sa'yo. Hindi ka niya pababayaan at madaming taong nagmamahal sa'yo kaya palagi ka lang maging malakas. :)

Stay sweet, unique, bubbly, and whatever kind of person as you are. I love you, bebe ko. Always. :) God bless! :)

PS: madami pa kong gustong sabihin pero hindi ko na alam kung pa'no sasabihin at nawawala siya sa memory ko. next time na lang. we have all the time in the world naman eh. Hahahaha

Your Friend and Ate,
-Nikka/Nikki/Ian-

Linggo, Agosto 4, 2013

How can I move on?

Oh yeah! Morning na morning... ang emo ko. Well, this day is very special to me. In a good at bad way of course. Syempre, I won't tell why. Basta, special sa'kin ng araw na 'to. Kaya kapag naging presidente ako ng Pilipinas, ipatatanggal ko ang August 5 sa kalendaryo. LOL

I just want to greet the most important person *yeah until now you jerk* in my life. Kahit na hindi niya alam iyon, siya pa din iyon. Siguro kung mababasa lang niya lahat ng mga status, tweet at blogpost ko para sa kanya, kinukulam na ako no'n o pinagta-tawanan. Siguro sinasabi no'n "move on-move on din 'pag may time." argh ang hirap naman kasi eh. Iyong akala mo wala na siyang halaga sa'yo. Akala mo nakalimutan mo na siya kasi hindi na siya pumapasok sa isip mo tapos magigising ka na lang isang araw na bumubulaga sa harap mo iyong katotohanang NASA PUSO MO PA DIN SIYA! It sucks, right? Damn, love. Well, damn me pala. Ako ang tanga eh. LOL

Naniniwala pa din naman ako na darating ang araw na makakapag-move on din ako TOTALLY sa feelings ko for this particular person eh. Think positive lang, magagawa ko din iyan. Sa ngayon siguro... PIPILITIN ko na lang muna siyang itago sa pinakasulok ng utak at puso ko *yeah, corny talaga* para hindi ako ma-distract sa mga dapat kong gawin. Mas okay nang maging busy kaysa naman madami ka ngang pahinga time, siya naman ang palagi mong naiisip. Wala din, made-drain ka lang... emotionally.

Kaya sana... please lang... talagang please lang... maka-move on na sana ako sa kanya. Siguro magiging special pa din siya sa puso ko. Hello, first love eh. First true love... on my part. Ma-stuck na siguro siya do'n pero iyong tipong in a good way na lang. Hindi na ako magiging bitter and whatever. Ngingitian ko na lang iyong mga bagay na makakapag-paalala sa'kin sa kanya at hindi na lang ako basta magiging teary eyed kapag naaalala ko siya. Iyong tipong ngingiti na lang ako tuwing darating ang August 5... Kung hindi pa ko nagiging presidente at ipinapatanggal siya sa kalendaryo. LOL Sana lang...

xoxo
-emo nikka-

Huwebes, Hunyo 13, 2013

MEET MR. COMPLICATED!

I just want a different blogpost this time. ^^ puro nonsense na lang kasi ang mga blogpost ko. feeling ko, hindi naman 'to nonsense eh. LOL Gusto ko lang mag-create ng blogpost about Mr. Complicated. :)

Sino nga ba si Mr. Complicated? At bakit bigla ko na lang naisipang i-bida siya sa blogpost na 'to? Simple, gusto ko lang mag-share ng something about this special guy who happens to be my baby brother. (Baby brother ang tawag ko sa kanya kahit na ayaw niya because for me, kahit na may mga half siblings na kami, siya pa din ang nag-iisang baby brother ko.) Bigla ko na lang kasing na-realize na wala pa pala akong naku-kuwentuhan ng kahit na ano tungkol sa kapatid ko na 'to. Masyado kasi akong busy eh (?) Joke lang naman.

Anyway, my baby brother is the perfect example of Mr. Complicated. Well, for me kasi gano'n talaga siya. Magulo at hindi mo maintindihan most of the time. My baby brother and I, we're not really close. Hindi kasi kami lumaki nang magkasama. Lumaki ako sa mama ko at lumaki siya sa lolo't lola ko since siya ang nag-iisang lalaki sa side ng papa namin, ayaw siyang pakawalan ng matatanda nang mamatay ang papa namin. So my mom agreed na doon siya tumira. Bihira kaming magkita at hindi kami nagkakaro'n ng bonding moments na magkapatid unless  family and relatives gathering or bonding moments. Hanggang sa lumaki kami, hindi kami nagkaro'n ng mga ganoong times together. Kaya kapag nagkikita kami noon, para kaming aso't-pusa palaging nag-aaway. Ang sabi nga ng ibang tao sa'min, kakaiba daw kami kasi kapag hindi namin nakikita ang isa, hinahanap namin pero kapag nagkikita naman daw kami, palagi kaming nag-aaway. LOL Sobrang bihira kung magsama kami sa iisang bubong dahil minsan tumitira ako sa lolo't lola ko dahil kinukuha nila ako since ako naman ang nag-iisang babaeng apo. Pero kahit magkasama kami, hindi pa din kami naging close. Ang akward kasi... well, para sa'ming dalawa.

Pero kahit ganito kaming magkapatid, alam namin pareho na mahal namin ang isa't-isa. Hindi man kami katulad ng ibang magkakapatid diyan, alam namin na importante kami sa buhay ng isa't-isa. Kung hindi kami kilala ng ibang tao, talagang iisipin nila na "magkapatid ba talaga 'tong mga 'to? wala man lang picture na magkasama? hindi man lang lumalabas na magkasama? hindi man lang close sa isa't-isa?" minsan syempre gusto ko din na mas maging close kami kaya lang alam kong hindi komportable ang kapatid ko sa gano'n. dahil nga nasanay kami pareho na hindi kami magkasama. siguro sa part niya, nahihiya na din siyang mag-reach out pero alam ko at nararamdaman ko naman na mahal ako ng baby brother ko. pa'no ko nasabi iyon? kasi madalas, pinagtatakpan namin ang isa't-isa kapag may kalokohang ginawa ang isa like pag-uwi ng masyadong late, paglilinis ng bahay, paggawa ng household chores.

Pa'no siya naging Mr. Complicated? Dahil isa siyang bipolar... katulad ko. LOL masungit ang kapatid ko. mahiyain? parang hindi naman, makapal kasi ang mukha niya. tahimik siya most of the time. like me, gusto niyang palagi siyang isolated sa iba. simula nang tumira na uli kami sa iisang bubong, palagi lang kaming nakakulong sa mga kuwarto namin. Hindi kami lumalabas unless tawagin kami ng lolo't lola namin. LOL so much for being sister and brother, huh? well, ganyan kasi kaming dalawa.

Hindi showy ang kapatid ko. Kapag may gusto siyang iparamdam sa'yo, kailangan mo muna siyang intindihing mabuti bago mo ma-realize na gano'n pala ang gusto niyang iparating sa mga ginagawa niya. pero dahil sanay na ako sa kanya, alam na alam ko kapag nag-aalala siya sa'kin, kapag naglalambing siya sa'kin at kapag may kailangan siya sa'kin. well, nata-touch ako kapag nararamdaman kong nagre-reach out ang baby brother ko sa'kin these past few months na bumalik ako dito sa lolo't lola ko. sa tingin ko naman, mas naging close kami base on my observation. aminado naman kasi ako na bine-baby ko siya palagi at ayokong napapagod siya. well, ganyan ko kasi ipakita sa kanya na mahal ko siya. bata pa kami, ganyan na ko sa kanya. ako kasi ang mas transparent sa feelings ko at gusto ko, nararamdaman niya na mahal ko siya at nandito ako palagi para sa kanya.

Mas mature man siyang mag-isip at kumilos sa'kin, okay lang. Atleast sa pamamagitan niyon, nararamdaman ko na importante din ako para sa kanya at nararamdaman ko ang pag-aalala at pagmamahal niya para sa'kin. Super opposite man kami, deep in our hearts we know that we can live with that as long as we're together. ganoon naman talaga ang magkapatid, nagtutulungan at hindi nag-iiwanan. syempre, may ibang pamilya na nga ang mama namin, maghihiwalay pa ba kami? LOL syempre hindi na. :)))

pero ang wish ko lang talaga, magkaro'n na ng lovelife ang kapatid ko. nakakasakit na kasi ng ulo na hanggang ngayon, single pa din siya. siguro nga hindi pa siya ready pero sana maging ready na din siya. :P pero syempre, dadaan sa butas ng karayom ang kung sinumang babaeng dadaan sa buhay niya. sorry, nagkaro'n siya ng ateng protective eh. LOL

PS: magkakaro'n ng story 'tong kapatid kong 'to. well, nando'n siya sa isang story ko na lalabas under PHR. doon n'yo siya unang makikilala.

Isa pang PS: magulo ang blogpost ko no? LOL nonsense pa din kahit pinipilit kong hindi gawing nonsense? sorry, bipolar eh. -_- :)))
-super woman and super man-
-mr. complicated-


xoxo
-nikki del rosario-

Linggo, Setyembre 16, 2012

Heartache...

before i start saying nonsense things, what am I going to post here?
i just have this feeling that i need to post something but i feel like i'm having a hard time thinking about what to tell first.

i've been experiencing this unbearable pain this past few days. Why? Because I finally---yes, FINALLY--- realize that i need to let go of someone who is very insensitive of what other people ---well, that's what he did to me--- are feeling because of his actions and everything.

who is he? and what did he do to make me feel this way? no need to mention his name. i respect him and i don't want other people to judge him based on what i am saying in this nonsense blog post. I just want to share what I'm experiencing right now because if I keep this on my own, I feel like I'll breakdown any minute.

so let's start from the scratch...

I met this guy last August, 2011. He is like my dad---attitude, profession, personality and everything. At first, I don't like him because he hurt my friend who happens to be his bestfriend. I know I don't have the right to be irritated with him but I can't help it. It's my friend who he hurt.

One night he texted me. Tinatanong niya ako kung kasama ko daw ba iyong bestfriend niya. That's the start of our so-called "friendship". Well, on my part, we're friends. I even asked him if it is okay with him to be my friend and he says "okay lang". Madalas na kaming nagkaka-text after that night. Binigyan pa niya ako ng advice about what to do sa ex-boyfriend ko.

Hindi ko naman namamalayan na i'm starting to fall for him. At oo na, assuming na ako dahil umasa ako na iyong mga pinapakita niya sa akin ay may ibig sabihin. He even gave me a teddy bear na hindi naman daw niya ginagawa sa iba, sabi ng bestfriend niya. So, talagang ASSUMING ako! and then, nalaman ko na aalis siya, pupunta siya sa ibang panig ng mundo. Siyempre super affected ako kahit alam ko na ang OA ko naman para maapektuhan sa mga gano'ng bagay, eh bago pa lang kami na magkakilala.

At dumating ang araw na naisip kong mag-confess sa kanya. Wala namang masama kung gawin ko iyon since aalis na siya. Okay naman ang naging pag-uusap namin. May mga sinabi siya na nagbigay ng pag-asa sa'kin na siguro, kahit konti lang, may feelings na din siya for me. Pero dumating iyong time na pakiramdam ko, unti-unti na siyang umiiwas sa'kin. Kung bakit? Hindi ko din alam. Pinapansin pa rin niya ako pero naging less na. I mean, hindi na katulad ng dati.

So, naisip ko siguro may kinalaman iyon sa pagco-confess ko sa kanya. Pero iyong sinabi niyang "maraming puwedeng mangyari sa 5 years. Let's take one step at a time." ay malaki ang naging impact sa'kin. Siguro, deep inside iyon ang pinanghawakan ko na kahit papa'no may pag-asa. Pero as the days, weeks, months goes by unti-unting nawala iyon. Oo, isang tweet lang from him, kumpleto na ang araw ko at kapag hindi niya ako pinapansin sa twitter sumasama ang loob ko. Pathetic, isn't it? Well, that's love.

Nitong mga nakaraang araw, bigla ko na lang naisip na bakit nga ba ako pumapayag na masaktan? Hindi ba dapat kapag nagmamahal ka, mas lamang ang pagiging masaya? Pero hindi, mas lamang ang sakit kaysa sa sayang nararamdaman ko. Halos lahat ng firsts pagdating sa usaping 'love' sa kanya ko naranasan. First love, first time nangyari iyong sumusunod ako sa lahat ng bilin ng isang tao na hindi ko talaga ginagawa dahil matigas talaga ang ulo ko, first time na may nagbigay ng teddy bear sa'kin na galing sa guy, first time na may totoong nag-alala for me na guy to the point na palagi na akong pinapagalitan dahil sa sobrang pasaway ko, first time kong umiyak nang dahil sa isang lalaki, at first time kong masaktan... as in sobrang sakit.

My friends keeps telling me na tama na. Hindi siya worth it. Mag-let go na ako at mag-move on na dahil wala naman siyang pakialam sa nararamdaman ko. Sinubukan ko noong una pero mahirap pala. Doon ko na-realize na nagmamahal na talaga ako. Totoong pagmamahal na ang kung ano man ang nararamdaman ko para sa kanya. Pero kasabay ng realization na iyon, naisip ko din na wala nang saysay iyong paghihintay na ginagawa ko. Dahil kahit yata bilang kaibigan, hindi na niya ako tinuturing eh.

So, sinabi ko sa sarili ko na tama na. Awat na. Hindi ko deserve na masaktan ng sobra dahil sa isang taong halata namang walang pakialam sa'kin at sa nararamdaman ko. So, I sent him a direct message in twitter saying "sorry... thank you and goodye." simple words with a deeper meaning. No'ng nag-reply siya, hindi ko na ni-replyan. Why? Simple, gusto ko na mag-start mag-move on. Alam kong mahirap, alam kong masakit pero kailangan kong kayanin. Sabi nga ng isang kaibigan ko, "Sometimes, love is about letting go." at kung gusto mong mahalin ka ng ibang tao, dapat mo munang mahalin ang sarili mo. So, gano'n ang gagawin ko. At iyon ang KAILANGAN kong gawin. Hindi lang siguro talaga siya ang tamang lalaki para sa'kin. Kung kailan ako tuluyang makaka-move on, hindi ko alam. Sana, soon. :)

-ang hirap pala nang nasasaktan, masyadong emo. :))) pero kahit papa'no, gumaan naman pakiramdam ko. sana lang talaga maging maayos na ako at bumalik na ako sa dating ako dahil honestly, nami-miss ko na ang dating Nikka. Grabeng experience 'to, infairness. Dala na din siguro 'to nang hindi kagandahang mood ko nitong mga nakaraang araw dahil sa so-called "moving on" ko.

PS: 'wag na mag-back read. Ang hirap mag-edit ng post eh. Sa mga makakabasa, bahala na kayong umintindi. :P Infairness, first time ko mag-post ng mahabang blog. XD