Ipinapakita ang mga post na may etiketa na nikki del rosario. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na nikki del rosario. Ipakita ang lahat ng mga post

Martes, Disyembre 30, 2014

2014 Memories and Blessings ^_^

Honestly, hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at bigla na lang akong magku-kuwento ng kung ano-ano ang nangyari sa'kin this year but I guess all I want to is to get it all out. Gusto ko lang may mapaglabasan at mapagsabihan. Hindi naman importante kung may makabasa nito o wala, ang importante lang ay nasabi ko lahat ng gusto kong sabihin. :) Napaka-random lang nitong mga memories na 'to, hindi ko kayang pagsunod-sunurin at baka mabaliw ako. Kung ano lang ang maalala ko, iyon lang ang ise-share ko. Hahaha

Last May ay naging contract writer ako ng PHR. Well, lahat naman siguro ng writer ay pangarap na maging parte ng pamilya ng PHR at sobrang thankful ako na naging parte ako ng malaking pamilya na iyon. :) Kasama mo ba naman ang ilan sa pinaka-sikat na mga manunulat hindi lang sa Pilipinas kundi sa iba't-ibang bansa pa. Hindi ko din inakala na itutuloy-tuloy ko ang pagsusulat dahil dati, sa notebook ko lang siya ginagawa at pagde-daydream lang ang dahilan kaya ako nagsusulat. Ngayon, sa pagsusulat ko na nailalabas lahat ng nararamdaman ko, nagagantihan ang mga umaapi sa'kin *umaapi talaga ang term* hahahaha at naipaparating ang mga gusto kong sabihin sa ibang tao. At nagpapasalamat ako na may mga taong naa-appreciate ang mga kuwentong ginagawa ko. Masaya ako na dahil sa pagiging isang manunulat ko, lalong lumawak iyong social eklavu chuchu ko. Dumami ang mga kakilala at mga naging kaibigan ko. Masaya naman kasi talaga magkaro'n ng mga taong kapareho mo ng mga interes sa buhay at alam mong makakaintindi sa'yo. So, nagpapasalamat talaga ako sa Phr family lalo na sa mga co-writer/friends ko, sa mga editors na nagtitiis ng kakulitan ko at kay Sir Jun Matias sa pagbibigay ng oportunidad na matupad ang isa sa mga secret dreams ko. :)

At sa pangalawang taong nagtiwala sa kakayahan ko bilang manunulat, si Sir Edsel Roy. Thank you dahil binigyan niya ng pagkakataon ang ibang mga nobela ko na ma-publish para mabasa ng iba. :) Malaki din ang pasasalamat ko sa kanya at tatanawin ko iyong utang na loob. :) Hindi man matagal ang pinagsamahan namin, hindi naman mawawala ang katotohanang naging parte siya at ang publishing company niya sa pagtupad sa isa sa mga pangarap ko. :)

Nitong December, nakakilala ako ng mga batang hindi ko alam na mabilis na magiging attach sa akin. Madali ko silang nakasundo, halos lahat sila. Sa loob ng ilang araw na nakasama ko sila sa iisang classroom, naging importante na sila sa'kin at naging malapit na sila sa puso ko. Kahit na kasi ubod sila ng ingay, kulit at tigas ng ulo sila iyong tipo ng mga batang babawi agad sa mga ginawa nilang hindi maganda. Hihingi sila ng sorry kapag maiingay at makukulit sila, patatawanin nila ako at kukulitin kapag nakikita nilang nawawala ako sa sarili. Tinulungan nila ako sa halip na tawanan no'ng nadapa ako *syempre inasar nila ako pagkatapos pero iyong tipo ng pang-aasar na hindi nakakainis*. Matatalino sila kahit na hindi halata. Naghahanap lang sila ng atensiyon at hindi iyong palagi na lang silang sisigawan, pagagalitan at sasabihan ng mga salitang hindi naman dapat sinasabi sa mga bata. Tatlong buwan ko lang makakasama ang mga batang 'to pero sa tingin ko, hindi matatapos doon ang relasyon ko sa karamihan sa kanila. Dahil nagkaroon ako ng mga bagong kaibigan at mga anak sa katauhan nilang lahat. Puwede ko nga yatang sabihin na they complete me. Parang Toni Gonzaga lang. Hahaha Kaya lulubo-lubusin ko ang mga memories na makukuha ko habang kasama ko sila. :)

This was taken last December 13, Amazing Race 2.0 ng buong Educ family. Sinimulan namin 'to last year at para siyang team building na at the same time ay bonding time para sa'ming lahat. Day-off pa nga ang tawag namin dito last year. Sa pamamagitan nito, nagkakakilala kami ng lubos at lalong lumalalim iyong mga pinagsasamahan namin. Hindi na lang kami iyong Education students lang na magkakasama at magkaka-klase kundi magkakapatid, magkakaibigan at isang pamilya na kami. Mas naiintindihan kasi namin ang isa't-isa sa pamamagitan ng bonding time na 'to. Kahit na nagaaway-away kami at hindi nagpapansinan ng matagal, at the end of the day ay hindi din namin natitiis ang isa't-isa. That is what real friends and family are for. :) At ngayong matatapos na ako sa school, mami-miss ko ang mga kapatid ko sa ibang ina, ang mga nagpapasaya sa'kin at kahit na palagi akong inaasar ay nagpapangiti naman sa'kin at nagmamahal sa kung ano ang kaya kong ibigay at sa kung sino ako. :)

This happened last August. Iyon yata ang pinaka-highlight ng buong taon ko. Hahahaha pati ang paghawak ni Enchong sa kamay ko. Jusko naman, iyong mga crushes ko naman kasi nagpakalat-kalat sa blockscreening ng Once A Princess at bilang isang fangirl, siguro naman ay karapatan ko talagang magtititili sa isip at magpa-picture sa kanila. Kaya nga kinuha ko na agad ang oportunidad na makalapit sa kanilang lahat habang nakikita ko pa sila at malapit pa ako sa kanila. Minsan lang naman eh, lubos-lubusin na. :) Naging bonding time na din 'to para sa ibang mga kasama/kaibigan ko na madalang kong makita :)

MDRC fan-meeting last May. Super enjoy 'tong araw na 'to. I get to know other readers and I got the chance to bond with them. Ang daming unexpected things ang nangyari sa fanmeet na 'to kaya hinding-hindi ko talaga 'to makakalimutan. :)

Isa pang highlight ng taon ko, ang DKFC2 last February. Sobrang high ako niyan. Dahil sa ikalawang pagkakataon ay nakita ko si Lee Donghae, ang ultimate Kpop bias ko. Unang beses ko kasi siyang nakita sa Bench fanmeet. Hahaha Plus, for the first time, nakita kong mag-perform ang Super Junior-M. Alam na, next dapat ay makita ko na silang lahat na mag-perform. Iyon lang naman talaga ang ultimate dream ko as a fangirl. Forever ELF yata ito, walang makakatalo sa SJ sa puso ko kahit anong Kpop at Jpop groups pa ang dumating. XD Once an ELF, always an ELF. :) FTW!

Balai, Isabel Batangas. Phr brainstorming last January. Kung ano-ano pang alibi ang hinabi ko para lang makasama ako dito. Hindi naman ako nagsisi, maganda kasi ang buong lugar at madami akong natutunan sa seminar. Na-realize ko nang araw na iyon na marami pa pala talaga akong kakaining bigas sa pagiging writer. Haha pero at least, sumusubok ako. Ito na yata ang una at huling beses na mae-experience ko 'tong brainstorming na 'to pero sana one day, kapag hindi ako busy ay makasama pa din ako sa ganito. Kahit isang beses na lang. Hahaha

Lastly, ang Team Fourth Year. Na kasama ko sa lungkot at saya, sa hirap at ginhawa, sa pagbagsak at pag-angat. Marami na akong pinagdaanan kasama ang mga taong 'to at kahit na Frenemies ang tawag sa relasyon ko sa kanila, hindi naman ako nagsisisi na nakilala ko sila. Sila kasi ang madalas na nagpapalakas ng loob ko kapag down na down ako. Sila ang bigla na lang yayakap sa'kin kapag napapansin nilang malungkot at may problema ako. Sa aming anim, hindi na kailangan ng salita. Hindi na kailangan mag-kuwento at kung ano-ano pa, mararamdaman mo talaga kapag may pinagdadaanan ang isa sa'min at gagawin ng iba ang lahat para mawala ang lungkot o mabawasan ang mga negatibong nararamdaman ng isa. Idagdag pang may anghel kaming kasama sa katauhan ng adviser namin. Kahit nagkakatampuhan at nagaaway-away kami, isang salita lang ng adviser/nanay namin, wala na. Tahimik na kaming anim. At hindi din nagtatagal at nagkakaayos din kami. Feeling ko nga, lahat kami ay wala nang mga pride. Hahaha pero okay lang naman iyon sa tingin ko. Mas importante ang pinagsamahan at ang pagkakaibigan/pamilya kaysa sa pride na mayroon ang isang tao. Iyon lang naman ang paniniwala ko.


Sa totoo lang, hindi naman importante ang mga litratong iyan. Ang importante, lahat ng memories at blessings na dumadaan sa buhay natin ay nakatatak sa puso't isip natin. Iyong pinahahalagahan natin ang bawat oras at araw na nakakasama natin ang mga taong mahahalaga sa buhay natin. Isa pa, ang pinaka-malaking blessing naman na makukuha ng isang tao ay ang paggising niya sa umaga. Iyon pa lang, blessing na na dapat ipagpasalamat kay Papa God.

Napakabait sa'kin ng taong 'to. Kahit na madami akong sakit na naramdaman ay hindi mapapantayang saya naman din ang ipinapalit niyon. At hindi ako magiging masaya kung hindi dahil kay Papa Jesus at sa mga taong kahit na napaka-imposible kong intindihin, tanggapin at mahalin ay hindi pa din ako iniiwan at tinatanggap ako ng buong-buo. At nagpapasalamat ako sa kanilang lahat for making every year worth living. :)

Hope to have a blessed 2015. Ready na ulit sa mga problema at pagsubok na haharapin. :) Sabi nga nila, bring it on!

Happy New Year!!! ^_^

-Nikka Bianca-

Miyerkules, Nobyembre 26, 2014

Quota... For the first time. :)

Thank you, Lord! Pagkatapos akong mahirapan at halos araw-araw na masaktan at umiyak nitong mga nakaraang linggo, binigyan mo naman ako ng hindi inaasahang blessing bilang kapalit. Dalawang blessings pa. Sobrang thank you ng madaming-madami. I love you so so so so much :)

First time kong maka-quota sa approve sa 3 taon kong pagiging writer. Sana magsunod-sunod na... pagka-graduate ko. :))))))))

Martes, Disyembre 31, 2013

New Year's Resolution!


Paninindigan ko ang New Year's Resolution na ito galing sa isang magaling na writer. :))

1. HUWAG MAGPAPAGAMIT
-kung walang magpapagamit, walang manggagamit. tama naman, 'di ba? kaya dapat hindi maging tanga. taon-taon ko na lang sinasabi 'to sa sarili ko pero hanggang ngayon, isa pa din ito sa mga problema ko. ang masangkot sa isang gamitan dahil sa ibang tao. iyong mga taong lalapit lang sa'yo kapag may kailangan sila sa'yo pero kapag wala ka nang silbi, iiwasan at iiwan ka na nila. 'di ba, isang katangahan ang tawag sa ganoon? kaya this 2014, sisiguruhin kong maiiwasan ko na 'to at mas magiging mautak na ko sa pagtitiwala sa mga taong makakasalamuha ko. :)

2. HINDI NA MAGPAPAUTO
-sorry, likas na uto-uto talaga ako. kaunting drama lang ang gawin mo sa harap ko, bibigay na ko at papayag sa gusto ng mga 'taong' nakakasalamuha ko at nagsasabing 'kaibigan' ko daw sila. pero this 2014, mawawala na ang uto-uto side ko. hindi siguro maiiwasan minsan pero pipilitin kong bawasan ang pagiging uto-uto alang-alang sa sarili ko. :)

3. HINDI NA MAGPAPAKATANGA
-hindi rin maiiwasan ang isang 'to dahil sabi ko nga, lahat ng tao may side talaga ng pagiging tanga. nasa nature na yata iyon pero kung mababawasan ang pagpapakatanga lalo na sa mga maling tao, mas better. :) mas mapagtutuunan ko ang sarili ko. :)

4. MAMAHALIN ANG SARILI
-ito ang ultimate goal ko sa 2014! Bukas, umpisa na ng Project: Me, myself and I ko. Meaning, babawas-bawasan ko na ang pag-prioritize sa ibang tao lalo na sa mga 'manggagamit' at 'friendly users'. This 2014, pag-aaralan ko nang mahalin ang sarili ko. Susubukan kong ibalik ang Nikka Bianca na baby princess ng Papa ko. Iyong Nikka Bianca na hindi nega at hindi emo dahil alam ko na ngayong wala naman ibang makakatulong sa'kin kundi ang sarili ko. Sa 2014, walang lovelife, walang complications, walang fake friends na iintindihin. Mas magiging wais na ko sa mga pagkakatiwalaang tao. :)

5. MATUTONG SUMAGOT NG 'NO'!
-Hahaha nakakatawa 'to, 'di ba? Pero oo, kasama 'to sa mga babaguhin ko sa 2014. Kung noong mga nakaraang taon ay oo lang ako ng oo sa mga sinasabi at inuutos sa'kin pati na din sa mga favor na hinihingi ng mga fake friends ko, ngayong taon, matututo na kong tumanggi lalo na kapag hindi ko naman trabaho at hindi na kaya ng katawan ko. 'Napaka-healthy' ko pa naman kaya bibigyan ko naman ang sarili ko ng pagkakataong magpahinga. I owe it to myself! Palagi ko na lang kasing pinagkakaitan ang sarili ko na magpahinga. :))))

6. MAGSULAT NG MADAMI AT MAKABULUHAN
-okay, inimbento ko lang 'to pero kasama 'to sa mga gusto kong ma-achieve! Gusto kong makapagsulat ng mga nobelang makaka-satisfy sa mga magbabasa. Hindi iyong sarili ko lang ang sina-satisfy ko sa tuwing magsusulat ako. I owe to them din naman dahil binibili din nila ang mga gawa ko. Syempre, I want to develop my writing skills. I want to improve as a writer. At alam kong marami pa akong kakaining bigas bago ko ma-achieve ang goal na iyon pero kung ngayon pa lang, susubukan ko na eh di mas madali ko siyang matututunan at makukuha. :)

7. BE STRONG! BE BITCHY!
-isa pang inimbento ko 'to! bakit? nakakapagod kasing maging mabait! madaming nagsasabing madami ang umaabuso sa'kin dahil masyado daw akong mabait. hindi naman siguro kasalanan kung gano'n man ako 'di ba? wala naman akong magagawa eh, ganoon talaga ako pinalaki ng mga magulang at kamag-anak ko. pero ngayon, i want to try something. i want to be somehow, bitchy! magpapaka-bad girl ako ng kaunti. titingnan ko lang kung sino sa mga 'kaibigan' at mga mahal ko sa buhay ang tatanggap pa din sa'kin kahit na masama na kong tao. :))))))) Sa Be Strong naman, taon-taon ko nang new year's resolution 'yan. dahil sa sobrang 'bait' ko, natututo akong magkimkim ng sama ng loob para sa ibang tao. hindi ko maipapangako na hindi ko na magagawa 'yan pero hangga't sa kaya ko, magpapakatatag ako. magiging strong ako, para sa sarili ko. :)

ilan lang 'yan sa mga new year's resolution ko para sa 2014! Hahaha akchali, most of the time ay go with the flow lang ako. kung anong mangyayari, eh di mangyari. sabi nga kasi nila, lahat ng nangyayari sa buhay ay may reason. ibig sabihin, kung anong gusto ni papa god, iyong ang mangyayari. nasa diyos ang awa, nasa tao ang gawa kaya keep the faith always! :)

love lots,
-Nikka Bianca 2.0-
-stronger, girly, braver, bitchy, bad-

Lunes, Disyembre 30, 2013

Good bye, 2013!

It's the last day of the year! Yay! Tomorrow is the start of another year! Siguradong marami na ang naghahanda, samantalang ako mas gustong mag-blog ng mga nangyari sa'kin this year. Mas masaya, mas maagang nagre-reflect para makapag-set na agad ng new year's resolution. Sabi nga nila, read at your own risk dahil mahaba 'to. :))))))))))

Well, first of all I want to thank Papa God because of all the blessings that he gave me this year. Sa sobrang dami, hindi ko na mabilang. Sabi nga ng isang priest na kilala ko, hindi lahat ng binibigay ng Diyos sa buhay natin ay magaganda. Kadalasan, problema dahil sinusubukan niya ang faith natin maging ang katatagan ng loob natin. Dati, hindi ko alam iyon dahil napaka-isip bata ko pero ngayong nag-mature na ko, alam ko na ang ibig sabihin ng "Lahat ng nangyayari sa buhay ng tao ay may dahilan." Dahil lahat ng binibigay sa'tin ng Diyos ay may dahilan. Iyon lang iyon. :))) Kaya kung may mga pinagdaanan man akong problema this year, maso-solusyunan ko din kayo in time. :) Sabi nga nila, there's always a time for everything.

Gusto ko din mag-thank you sa lahat ng taong naging part ng 2013 ko. May mga umalis, may mga nag-stay, may mga totoo, may mga hindi. Kahit na ano pa kayo diyan, nagpapasalamat ako na nakilala ko kayo. Lahat naman ng taong dumadaan sa buhay natin ay may purpose, kailangan lang naman nating alamin kung ano iyon. :) Sa part ko, na-realize ko kung sino ang mga totoong kaibigan ko, kung sino iyong mga taong dapat kong pagkatiwalaan at iyong mga taong worth keeping. Madami na kong pinagdaanan when it comes to friendship, lahat na yata ng problema ng pagka-kaibigan ay naranasan ko na kaya alam ko kahit papa'no kung papa'no siya iha-handle in my own way. Pero may mga tao talaga na sinasabi lang nilang kaibigan ka nila pero kapag dumating iyong mga pagsubok sa pagkakaibigan ninyo, bibitawan pa din nila ang kamay mo at iiwan ka sa isang tabi. Hindi ba't napakasakit no'n para sa isang kaibigang sinusubukang patibayin ang pagkakaibigan ninyo? Well, at least alam ko na kung paano pumili ng mga taong dapat kaibiganin.

Sa mga taong nagawan ko ng mali, alam kong madami-dami kayo. Pati na din sa mga taong hindi ko nagawan ng mali pero sinisisi ako sa kung ano-anong dahilan. Humihingi ako ng sorry. Sana lang, magkaroon tayo pare-pareho ng magandang 2014 at sana maging masaya tayong lahat palagi. :)

Sa totoo lang, madami akong natutunan sa 2013 at feeling ko maa-apply ko siya sa 2014. Maybe I can say na mas pagtutuunan ko ng pansin ang sarili ko sa taong darating. Uumpisahan ko ang Project: Me, Myself and I ko. In short, pag-aaralan kong mahalin ang sarili ko kaya bye-bye muna sa pagpapahalaga masyado sa mga taong alam kong hindi naman ako pinahahalagahan.

Ang sabi nga sa status ng isang classmate ko. "Sa 2014, pahahalagahan ko na lang ang mga taong nagpapahalaga sa'kin." Simpleng sentence pero may malalim na meaning, 'di ba? Gusto ko din gawin iyan. Para in the near future, puwede ko nang masabi na I am a better Nikka Bianca! Gusto kong ibalik iyong dating ako na nawala dahil sa mga nangyari sa buhay ko this past years. :)

Ayokong isipin na hindi ko magagawa ang mga naisip kong new year's resolution. From now on, I want to be positive! Magagawa ko 'yan para sa mga taong nagpapahalaga at nagmamahal sa'kin. Para sa mga taong iniisip ang kapakanan ko. Para sa mga taong mahal na mahal ko at pinagkakautangan ko ng loob at para sa sarili ko. :)

Good bye 2013 and Hello 2014!

xoxo
-nikka version 2.0-

Miyerkules, Disyembre 11, 2013

Camp Speed 8: The one who holds my heart

Title: Camp Speed 8: The one who holds my heart
Author: Nikki Del Rosario
Released Date: November 20, 2013

Kontento na siya habang yakap siya ng lalaking mahal niya at nagmamahal sa kanya. At alam niyang hindi siya mabo-bore kahit kailan basta ito ang kasama niya.


Hindi matawaran ang paghangang nararamdaman ni Akane Mishima kay Zeke Figuerroa, ang star player ng basketball team ng university nila. Kaya ganoon na lang ang tuwa niya nang ipakilala siya ng isang kaibigan dito. Kakatwa ang mga pagkakataon na nagkikita sila ng binata. Kung hindi siya tinatamaan nito ng bola ay nababangga naman siya nito dahilan para bumagsak siya. Ngunit hindi naging hadlang ang mga insidenteng iyon para magkalayo sila. Sa halip ay naging daan pa iyon para lalo silang magkalapit sa isa’t isa. Handa na sana si Akane na aminin kay Zeke ang kanyang nararamdaman pero nakita niya itong may kahalikang babae. Dahil sa sakit ng kalooban ay pinili niyang lumayo na lang dito.
Pagkalipas ng pitong taon ay muling nagkita sina Akane at Zeke sa Camp Speed. Ngunit hindi inaasahan ni Akane na ganoon kalamig ang magiging pakikitungo nito sa kanya. May pag-asa pa kayang maibalik ni Akane ang pagmamahal na nararamdaman ni Zeke sa kanya noon kung mukhang may galit itong nararamdaman sa kanya?

-ndr-

Suddenly, It's Love

Title: Suddenly It's Love
Author: Nikki Del Rosario
Released Date: December 11, 2013

“Ngayong nalaman kong mahal mo pa rin ako, hindi ako papayag na mawala ka pa sa `kin.”

Nang minsang nahulog si Celine sa karisma ng isang Ethan Agoncillo ay sakit at pagkabigo lang ang natamo ng batang puso niya. Nagkamali siya noon ng hinala nang isipin niyang may katugon ang nararamdaman niya para dito. Bukod sa walang katugon ang pagmamahal niya rito ay kailangan pa nitong umalis ng bansa para magtrabaho. Magmula nang araw na iyon ay kinalimutan na rin niya ang pagmamahal niya para dito at nagpatuloy siya sa buhay niya nang wala ito.
Pagkalipas ng limang taon ay muling nakita ni Celine si Ethan. Wala pa ring nagbago rito. Ito pa rin ang dating Ethan na minahal niya noon. Ngunit mukhang kakainin niya ang mga sinabi niya noon na hindi na siya mahuhulog sa karisma nito. Naging malapit kasi uli ito sa kanya. Muling nanumbalik ang pagmamahal niya rito nang magpanggap silang magkasintahan sa harap ng pamilya at mga kamag-anak nila. Ang tanong na lang na kailangang sagutin ni Celine sa kanyang isip ay ito: hahayaan ba niyang umasa uli ang puso niyang may katugon ang nararamdaman niya o susulitin na lang niya ang pagpapanggap nila na magnobyo sila at mahalin ito nang lihim?

PS: makabili po sana kayo ng copy ng story nina Ethan at Celine. Thank you in advance. :)

-ndr-

Martes, Hulyo 23, 2013

Post Birthday... Speech?! LOL

Sareeh! Wala lang talaga akong magawa. Sabi ko nga magpo-post ako ng blog about sa birthday ko pero since tinamad ako, ngayon ko lang siya nagawa. LOL as if naman may naghihintay 'di ba? XD

Wala akong ine-expect no'ng birthday ko. As in. Same same lang. Magse-celebrate with friends pero since may pasok ako that day, after class ko na sila nakasama. But before i went to school, nagsimba na ako. Eh hindi ako kontento sa pagsisimba kaya nagpunta pa ako kay St.Pio para magdasal pa ulit. With Rhoma and Majhora. Namangha pa ko nang makita ko ang bagong foot bridge na may CCTV. high tech na. XD sosyalin ang eastwood eh. chos~

Sa school, wala din akong ine-expect. Greetings lang from schoolmates, classmates and friends. Parang last year lang. Pero nang sabay-sabay kaming kumakain ng mga classmates ko sa classroom dahil thirty minutes lang ang lunch break namin since may class kami, nagulat ako sa pinalabas nilang video. XD super unexpected dahil katulad nga ng sinabi ko, wala akong kahit na anong ine-expect. pero dahil mababaw ang kaligayahan ko, sobrang natuwa ako. effort din iyon kaya dapat lang na i-appreciate. Hindi ko man alam kung saan nila nahagilap ang iba sa mga pictures do'n, keri lang. XD maganda naman iyong mga kinuha nilang pictures eh. LOL na-touch ako kasi sanay akong ako ang kasabwat sa mga surprise na gano'n. hindi ako sanay na binibigyan ng surprise gift or whatever kaya sa mga friends kong nag-effort para sa video na iyon, thank you very very much.

at ito nga po ang video na ginawa nila for me. :)

After class and after going to St.Pio, nagpunta kami sa SM San Lazaro to meet with our other friends/co writers. :) Syempre sila na naman ang kasama ko kaya malamang enjoy na naman iyon. Walang pakialam kung bumabagyo na at siguradong wala nang masasakyan basta makapag-lakwatsa lang. HAHAHAHAHA oh well, ganyan naman kami palagi eh. walang pakialam sa ibang bagay basta magkakasama kami. Kahit na wala kaming ginawa kundi mag-kuwentuhan, kumain, mag-kuwentuhan, mag-laitan at magtawanan, okay lang. Enjoy naman eh.

So... ang gusto ko lang talagang sabihin, walang special sa birthday ko. Special lang siya kasi blessing siya from god na nadagdagan na naman ako ng 1 taon sa mundo at buhay pa ko. Kasi everyday is a blessing from HIM naman eh. :) Medyo sad lang kasi hindi ko napuntahan ang papa ko to celebrate with him. Iyon kasi ang isa sa mga nakasanayan ko na taon-taon, ang puntahan ang papa ko sa cemetery para kuwentuhan at iyakan ng kung ano-ano kapag birthday ko. :)

Sa lahat po ng mga nakaalala sa special day ko kahit na dahil lang iyon kay Facebook, thank you po. Ang pag-type pa lang ng 'Happy Birthday' ay effort na. Kaya super thank you. :) Iyon ang isa sa mga nakakapagpasaya ng araw ng isang birthday celebrant. :) Thank you din sa mga nagbigay ng letters and gifts. :) Bawal man sa'kin ang ilan sa mga natanggap kong gifts, keri lang, kinain ko naman lahat eh. Sabi nga nila, mas masarap uminom at kumain ng bawal. LOL

So... that's all. God bless everyone. Kung sino man ang mga makakabasa nito. XD :)

xoxo
-nikka/nikki-

PICTURES:

with my coursemates. :))) tambay-tambay sandali.

letters! letters! i love letters!

chocolate! a gift from jecca!!!

from R-L: bianca, carnae, karen, nikka, abby, majh, rhoma, jaja, jecca :)

team camp speed! sayang kulang kami ng isa!

a gift from... carnae and bianca. bawal 'yan eh. XD

classmates and my super love adviser. <3 :)

the controversial soju! LOL buti na lang nagawan ng paraan para hindi ako tablan ng allergy everytime na umiinom ako nito. XD

Huwebes, Hunyo 13, 2013

MEET MR. COMPLICATED!

I just want a different blogpost this time. ^^ puro nonsense na lang kasi ang mga blogpost ko. feeling ko, hindi naman 'to nonsense eh. LOL Gusto ko lang mag-create ng blogpost about Mr. Complicated. :)

Sino nga ba si Mr. Complicated? At bakit bigla ko na lang naisipang i-bida siya sa blogpost na 'to? Simple, gusto ko lang mag-share ng something about this special guy who happens to be my baby brother. (Baby brother ang tawag ko sa kanya kahit na ayaw niya because for me, kahit na may mga half siblings na kami, siya pa din ang nag-iisang baby brother ko.) Bigla ko na lang kasing na-realize na wala pa pala akong naku-kuwentuhan ng kahit na ano tungkol sa kapatid ko na 'to. Masyado kasi akong busy eh (?) Joke lang naman.

Anyway, my baby brother is the perfect example of Mr. Complicated. Well, for me kasi gano'n talaga siya. Magulo at hindi mo maintindihan most of the time. My baby brother and I, we're not really close. Hindi kasi kami lumaki nang magkasama. Lumaki ako sa mama ko at lumaki siya sa lolo't lola ko since siya ang nag-iisang lalaki sa side ng papa namin, ayaw siyang pakawalan ng matatanda nang mamatay ang papa namin. So my mom agreed na doon siya tumira. Bihira kaming magkita at hindi kami nagkakaro'n ng bonding moments na magkapatid unless  family and relatives gathering or bonding moments. Hanggang sa lumaki kami, hindi kami nagkaro'n ng mga ganoong times together. Kaya kapag nagkikita kami noon, para kaming aso't-pusa palaging nag-aaway. Ang sabi nga ng ibang tao sa'min, kakaiba daw kami kasi kapag hindi namin nakikita ang isa, hinahanap namin pero kapag nagkikita naman daw kami, palagi kaming nag-aaway. LOL Sobrang bihira kung magsama kami sa iisang bubong dahil minsan tumitira ako sa lolo't lola ko dahil kinukuha nila ako since ako naman ang nag-iisang babaeng apo. Pero kahit magkasama kami, hindi pa din kami naging close. Ang akward kasi... well, para sa'ming dalawa.

Pero kahit ganito kaming magkapatid, alam namin pareho na mahal namin ang isa't-isa. Hindi man kami katulad ng ibang magkakapatid diyan, alam namin na importante kami sa buhay ng isa't-isa. Kung hindi kami kilala ng ibang tao, talagang iisipin nila na "magkapatid ba talaga 'tong mga 'to? wala man lang picture na magkasama? hindi man lang lumalabas na magkasama? hindi man lang close sa isa't-isa?" minsan syempre gusto ko din na mas maging close kami kaya lang alam kong hindi komportable ang kapatid ko sa gano'n. dahil nga nasanay kami pareho na hindi kami magkasama. siguro sa part niya, nahihiya na din siyang mag-reach out pero alam ko at nararamdaman ko naman na mahal ako ng baby brother ko. pa'no ko nasabi iyon? kasi madalas, pinagtatakpan namin ang isa't-isa kapag may kalokohang ginawa ang isa like pag-uwi ng masyadong late, paglilinis ng bahay, paggawa ng household chores.

Pa'no siya naging Mr. Complicated? Dahil isa siyang bipolar... katulad ko. LOL masungit ang kapatid ko. mahiyain? parang hindi naman, makapal kasi ang mukha niya. tahimik siya most of the time. like me, gusto niyang palagi siyang isolated sa iba. simula nang tumira na uli kami sa iisang bubong, palagi lang kaming nakakulong sa mga kuwarto namin. Hindi kami lumalabas unless tawagin kami ng lolo't lola namin. LOL so much for being sister and brother, huh? well, ganyan kasi kaming dalawa.

Hindi showy ang kapatid ko. Kapag may gusto siyang iparamdam sa'yo, kailangan mo muna siyang intindihing mabuti bago mo ma-realize na gano'n pala ang gusto niyang iparating sa mga ginagawa niya. pero dahil sanay na ako sa kanya, alam na alam ko kapag nag-aalala siya sa'kin, kapag naglalambing siya sa'kin at kapag may kailangan siya sa'kin. well, nata-touch ako kapag nararamdaman kong nagre-reach out ang baby brother ko sa'kin these past few months na bumalik ako dito sa lolo't lola ko. sa tingin ko naman, mas naging close kami base on my observation. aminado naman kasi ako na bine-baby ko siya palagi at ayokong napapagod siya. well, ganyan ko kasi ipakita sa kanya na mahal ko siya. bata pa kami, ganyan na ko sa kanya. ako kasi ang mas transparent sa feelings ko at gusto ko, nararamdaman niya na mahal ko siya at nandito ako palagi para sa kanya.

Mas mature man siyang mag-isip at kumilos sa'kin, okay lang. Atleast sa pamamagitan niyon, nararamdaman ko na importante din ako para sa kanya at nararamdaman ko ang pag-aalala at pagmamahal niya para sa'kin. Super opposite man kami, deep in our hearts we know that we can live with that as long as we're together. ganoon naman talaga ang magkapatid, nagtutulungan at hindi nag-iiwanan. syempre, may ibang pamilya na nga ang mama namin, maghihiwalay pa ba kami? LOL syempre hindi na. :)))

pero ang wish ko lang talaga, magkaro'n na ng lovelife ang kapatid ko. nakakasakit na kasi ng ulo na hanggang ngayon, single pa din siya. siguro nga hindi pa siya ready pero sana maging ready na din siya. :P pero syempre, dadaan sa butas ng karayom ang kung sinumang babaeng dadaan sa buhay niya. sorry, nagkaro'n siya ng ateng protective eh. LOL

PS: magkakaro'n ng story 'tong kapatid kong 'to. well, nando'n siya sa isang story ko na lalabas under PHR. doon n'yo siya unang makikilala.

Isa pang PS: magulo ang blogpost ko no? LOL nonsense pa din kahit pinipilit kong hindi gawing nonsense? sorry, bipolar eh. -_- :)))
-super woman and super man-
-mr. complicated-


xoxo
-nikki del rosario-

Biyernes, Hunyo 7, 2013

Pag-ibig na kaya?

what a funny title. :))))) sorry naman po, LSS lang ako sa pinakikinggan ko. nakakaloka o talagang bangag lang ako hanggang ngayon?

ilang araw na kong nababangag. as in. migrane, tantrums, fever and whatsoever. hindi naman ako nagiging productive, nganga lang. pero atleast nage-enjoy naman ako kahit wala akong ginagawa. LOL (talaga?) at syempre, chos lang 'yon.

super enjoy ang buong week para sa'kin. idagdag pa na nabisita at naka-kuwentuhan ko na naman ang papa ko. masarap lang talaga sa feeling kapag nalalabas ko ang lahat ng mga bagay na hindi ko kayang ma-share sa ibang tao kapag nakatambay ako sa papa ko. puwede akong umiyak, tumawa, manahimik at magmura sa harap niya kahit na may mga tao sa paligid at akalain nilang baliw na ko. LOL basta malabas ko ang lahat ng nasa loob ng dibdib ko, okay na sa'kin. papa ko lang naman ang nakakaalam kung ano iyong mga iyon eh. :)))))))) mabuti na lang at hindi niya hinihila ang paa ko at ibaon sa kinalilibingan niya dahil sa dami ng kuwento ko. HAHAHAHAHA

nag-overnight din ako sa laguna with friends. :))))) nakakatawa ang experience na iyon at nakakaloka. sa two days na iyon, wala kaming ginawa kundi mag-daldalan, mag-kuwentuhan, mag-kulitan, mag-tawanan, mag-laitan. :))) walang matino sa mga pinag-usapan namin. hmmmm... meron din naman yata, i think? LOL

well, all i want to say is... mag-uumpisa na lang muna ako ng bagong story bago mag-revise ulit. feeling ko talaga, nauubos ang laman ng utak ko sa pagsusulat. LOL pasukan na, lalong mauubos ang utak ko. kaya kapag nakita n'yo ako sa tabi-tabi na pagala-gala at mukhang loka-loka, makidala na lang ako sa mental hospital. HAHAHAHAHA

ciao~

xoxo
-nikki_delro/nikka bianca-

Sabado, Mayo 25, 2013

Camp Speed 3: My Stupid Heart

yay! At last, lumabas na ang first book na gawa ko under Precious Hearts Romances. Nakaka-proud lang na, sa wakas nandito na siya! Buhay na siya sa mundong ibabaw! Hindi po ito ang first released book ko, ito lang po ang unang na-publish na ako po mismo ang gumawa kaya sobrang proud po ako kasi kahit na madami akong returned manuscripts noon, nakapagpa-approve pa din ako. :)

So, here's the 3rd book of the 1st batch of Camp Speed Series. Collaboration po ang series na ito. Kasama ko po dito sina Marione Ashley, Nikki Karenina, Skye Reyes and Cady Lorenzana. :) Madami pong batch ang series na 'to, kung paano namin malalagpasan, tignan na lang po natin. :))))


CAMP SPEED 3: MY STUPID HEART
By: Nikki Del Rosario

“Kahit sinabi ko sa sarili ko na naka-move on na ako at hindi na kita mahal, ayaw makinig ng puso ko. My stupid heart won’t stop loving you.”

     Wala nang mahihiling pa si Bea. Mayroon siyang isang masayang pamilya, mga kaibigan, at isang lalaking mahal na mahal siya: si Slater. Nararamdaman na niyang ito na ang makakatuluyan niya sa hinaharap. Ngunit isang matinding pagsubok ang dumating sa buhay niya. Kailangan niyang umalis papunta sa Amerika para alagaan ang ama niyang may sakit. Relief ang una niyang naramdaman nang pumayag ito. Ang buong akala ni Bea ay magiging maayos ang relasyon nila. Ngunit nayanig ang mundo niya nang sumunod ito sa kanya sa Amerika para makipaghiwalay sa kanya.
     Limang taon ang lumipas at nagdesisyon si Bea na bumalik sa Pilipinas para muling makuha ang puso ng lalaking kanyang minamahal. Maging ang galit nito ay handa niyang harapin kung ang kapalit naman niyon ay mamahalin uli siya nito. Tiniis niya ang lahat ng pagsusuplado nito sa kanya. Noong nawawalan na siya ng pag-asa na mapapaamo niya ito ay bigla naman itong bumait sa kanya. Bumalik ang nawalang pag-asa sa kanyang puso dahil sa ipinapakita nito.
     Akala ni Bea ay nagtagumpay na siya sa misyon niyang muling makuha ang puso ni Slater. Ngunit nagkamali siya.

PS: Abangan po sana ninyo ang mga susunod pang batch ng Camp Speed Series at suportahan po sana ninyo ang 1st series ng PHR about racing and racers. :)

xoxo
-nikki del rosario-

Sabado, Mayo 18, 2013

PHR GRAND FANS DAY!




WHAT A VERY TIRING BUT WONDERFUL AND AWESOME DAY! THANK YOU DEAR LORD FOR THIS WONDERFUL OPPORTUNITY! :)

Sa kabutihang palad at dahil na din sa ilo-launch na collaboration ng mga co-writers/friends ko, naimbitahan akong umattend ng Grand Fans Day ng Precious Hearts Romances. O, 'di ba? Sikat pa publishing company iyon eh, kaya nag-go na ko! Opportunity na eh. :)

Pero habang lumalapit ang araw ng GFD, nagda-doubt ako kung pupunta ba ko as a writer. Bakit? Well, ang kapal naman ng mukha kong magsabi na pupunta ako at ipapakilala pa, eh isa pa lang naman ang napa-publish kong gawa ko 'di ba? XD pero, dahil sa pamimilit ng mababait kong kaibigan at dahil kay Lord, sa huli sumuko din ako. tinanggap ko nang dadating din naman talaga ang araw na gagawin ko din iyon bakit hindi pa ngayon 'di ba? Stage Fright? WTH? Nandiyan naman ang mga kaibigan ko at ang family ko, bakit ako kakabahan?

Pero kanina, pagdating ko pa lang sa SM North, iyong kaba ko umabot na sa dulo ng milky way! Lalo na nang tapos na kaming ayusan at makapag-bihis na kami. Hindi kasi talaga ako sanay magsuot ng dress at mag-make up. Boyish po kasi ako eh, pasensya naman po. Kaya kung nakita n'yo po ako kanina, hindi na po mauulit iyon, minsan lang po mangyari iyon eh. LOL Mabuti na lang nandoon ang mama ko at ang mga High School Best Buds ko kaya medyo nabawasan ang kaba ko. :) No'ng ipakilala kami at i-launch ang Camp Speed, nakakaiyak na nakaka-overwelhm iyong video teaser kasi pinaghirapan naming lima na gawin iyon kahit na puro lang kami kalokohan habang nag-iisip kami ng ilalagay sa video teaser na iyon. Naging successful naman ang launching. Nahiya nga lang ako dahil among the five of us, ako lang ang pinaka-bago. mga idols na iyong mga kasama ko eh. But then again, thankful ako kay papa god dahil nakasama ako sa limang iyon.

Ang hindi ko talaga ine-expect ay iyong dami ng nagpapirma sa'kin after. Parang... wow! Dati, ako ang nagpapapirma sa mga writers. As in every book signing nandoon ako para sumuporta sa kanila pero ngayon, isa na din ako sa nilalapitan para magpapirma. Nakaka-overwelhm talaga. Isa iyon sa mga experience na hinding-hindi ko makakalimutan. Never ko kasing in-expect na darating iyong araw na magiging writer ako dahil hindi naman iyon ang pangarap ko. Pero siguro, para dito talaga ako sa career na 'to kaya pagsusumikapan ko pa! Nakakatuwa din na bumili iyong isa sa mga H.S. Best Bud ko ng book ko at pinapirma sa'kin. Take note, lalaki iyon. LOL iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit mahal na mahal ko sila. hindi man kami kumpleto sa iilang mahahalagang araw sa buhay ng isa sa amin, hindi puwedeng walang representative. Kaya thankful ako na dalawa sa mga 'Kuya' ko ang nagpunta doon. :) *thank you jamie and renald* Bumili din ng book ang mama at tito ko kaya lalo akong natuwa.

Madami mang nangyaring halos makapag-paiyak na sa'kin ng literal, nag-think positive pa din ako. Katulad na lang ng pagkawala ng paper bag ko na kinalalagyan ng ibang pocketbooks ko, ng rubber shoes ko at ng t-shirt ko. Ang muntikan nang pagkawala ng cellphone ko dahil na din sa katangahan ko. Mabuti na lang talaga mabait si papa god dahil hindi niya hinayaang tuluyang mawala ang mga gamit ko. Binabantayan pa din niya ako. :)

Mas na-overwelhm ako sa mga gifts and letters na natanggap ko. hindi ko talaga naisip na seseryosohin nila ang kalokohang request ko na iyon. HAHAHAHAHAHA thank you talaga sa mga nagbigay ng mga iyon. Hindi n'yo lang alam kung gaano n'yo ako napapasaya sa mga simpleng bagay na ginagawa ninyo. *mababaw po kasi ang kaligayahan ko eh* Kaya super thank you po ng madaming-madami. :)

I will not promise anything pero magsisikap po ako na makapagsulat pa ng maraming-maraming istorya para maibahagi po sainyo. Iyon na din po ang isa sa mga ways ko para magpasalamat po sa suporta n'yo po sa mga writers na katulad namin *bago man o luma*. :)

good night. :)

xoxo
-nikki del rosario-

Biyernes, Abril 19, 2013

another nonsense blogpost. LOL

i just want to rant about... about my frustration. isa lang kaya walang S. :/

bakit kaya ang hilig mang-away ng mga characters ng mga sinusulat ko. iyong iba naman sa kanila mababait, pero bakit iyong iba, hindi? >.< ginagawa ko naman ang lahat ng makakaya ko para maging maganda ang kalabasan ng story nila pero dahil nagsisimula silang topakin at mang-away, nadi-distract ako. kasalanan ko ba naman kung hindi ako ganoon kagaling magsulat?

tsk. ang sarap bugbugin ng mga characters na 'to. mabuti na lang at hindi lahat ng characters ganito. ang pinaka-bagong enemy number 1 ko, si EIJI BENEDICTO! umayos-ayos ka kung ayaw mong samain ka sa'kin. ang sarap mong patayin na lang sa story at ibigay si Anika sa ibang hero. pinapainit mo ang ulo ko, masyado ka!

sana bati na kami forever ni casper. sana hanggang sa huli, magpakabait sila ni jazper para matapos ko agad ang page-edit nito. dahil kailangan kong matapos si jiroh. since mawawala ng matagal si eiji sa sibilisasyon, hindi ko pa maa-achieve ang goal ko. kailangan ko pang magsulat ng isang story pa. >.<

mabuti na lang at may mga inspiration ako kahit papa'no. sana manatili silang inspirasyon hanggang sa ma-achieve ko ang goal na iyon.

bow! :)

-nikki del rosario-

Miyerkules, Abril 10, 2013

My World as a Writer!

hindi ko alam actually kung ano ang ilalagay ko sa post na 'to. gusto ko lang maglabas ng saloobin. LOL tagalog na tagalog. Amen.

ano nga ba ang buhay ko bilang isang manunulat? naging loner ako, well loner naman talaga ako eh. since... okay tama na. bawal ang emo. :) basta, nakita ko na lang ang sarili ko na nagsusulat ng mga tagalog novels na hindi ko naman ginagawa dati. Fan Fictions lang talaga ang sinusulat ko noon, for fandom purposes only. madami namang natutuwa sa mga gawa ko kahit papa'no kaya hindi na ako makatigil. Masyadong malawak ang imagination ko eh kaya nagsulat na lang ako ng nagsulat.

Then isang araw, may isang batang babae ang nag-udyok sa'kin na magsulat ng nobela. Hindi ko nga alam na kaya ko palang magsulat ng ganoon karaming salita eh. I mean, dati hanggang 600 words lang ang nasusulat ko. Before I knew it, umaabot na ng libo-libong salita ang inaabot ng mga sinusulat ko. Hanggang sa natapos ko ang first novel ko. Syempre pa, tuwang-tuwa ako kasi nakatapos ako. Feeling ko ang galing-galing ko na kasi nagawa ko iyong mga nagagawa ng ibang writers na hindi ko naman kilala in person.

Tapos, option to revise ang kinalabasan ng first novel ko. Masyado akong affected kaya hindi na nasundan iyong nobel a na iyon. Pero makukulit ang mga kaibigan ko eh. Kinulit nila ako na sulat lang ng sulat. Think positive. Magbubunga din ang mga paghihirap kong kultahin ang utak ko para mag-isip ng mga scenes at tamang words na aakma sa mga sinusulat ko. And then nagkaroon ako ng approve noong November, 2011. Ang galing 'di ba? Kahit na translation iyon, pinagmamalaki ko iyon. Doon na nagbago ang buhay ko bilang isang simpleng tao bilang isang translator eh. At ngayon eh writer na *hayaan nyo na minsan lang naman mangarap eh*

Ngayon, hindi ko na maalis sa sistema ko ang magsulat. Kahit na gusto ko nang tumigil, ayaw na ng utak at puso ko. Bakit? Kasi napamahal na sa'kin ang pagsusulat. Dito ko kasi nagagantihan ang mga umaapi sa'kin *ang sama ng ugali ko eh, hindi lang halata*, dito ko nalalabas lahat ng nararamdaman ko na hindi ko malabas kapag kaharap ko ang ibang tao. Pakiramdam ko, puwede akong maging si Nikka Bianca Carlos Bernabe kapag nagsusulat ako. At kapag sinabi kong Nikka Bianca, iyong dating Nikka ang tinutukoy ko. Hindi ko na kasi kilala ang Nikka ngayon eh.

Iyong Nikka ngayon kasi, insecure, masyadong nega, walang tiwala sa sarili, inggitera and whatsoever pa. Kailan nga ba nawala ang totoong Nikka? Syempre secret iyon. Hindi ko sasabihin kahit pilitin pa ko. LOL Basta, I feel free kapag nagsusulat ako at pakiramdam ko, ito talaga ang calling ko. Kaya kahit magkaroon pa ako ng madaming-madaming reject na manuscript, magsusulat pa din ako.

Kailangan ko lang magtiwala sa sarili ko na kaya ko. Bawal magpaawa, nakakasakit ng bangs iyon. Masakit din sa ulo.

So, ano ang point ng blogpost na 'to? At bakit ganoon ang title? Hindi ko din alam. Ang corny no? LOL pagbigyan na, minsan lang naman eh. HAHAHAHA. ja ne~

-nikki del rosario-

Lunes, Marso 11, 2013

Suddenly, It's Love

ito po ang raw teaser ng story nina Ethan at Celine. :)

Title: Suddenly, It's Love
Date Approved: March 11, 2013
To be released...

       “…promises are made to be broken pero always remember that I will always love you… forever.”

        Teaser:

           Minsan sa buhay ni Celine ay nagmahal siya ng isang Ethan Agoncillo. Guwapo, matalino, mayaman at higit sa lahat, palaging nasa tabi niya kapag kailangan niya ng makakausap. Ito ang isa sa mga taong hindi nang-iwan sa kanya noong mga panahong mababa ang self confidence niya at mababa ang tingin niya sa sarili niya.
            Hindi naman ito mahirap mahalin. Inakala pa nga niya na may katugon ang nararamdaman niya sa binata pero nang magtapat siya dito bago ito umalis ng bansa, napatunayan niyang pakikipag-kaibigan lang pala ang kaya nitong ibigay sa kanya. Kaya naman ginawa niya ang lahat para makalimutan ito. Kahit ang makipag-usap sa mga kaibigan nito ay ginawa niya mapadali lang ang magmo-move on niya.
            Paglipas ng limang taon ay hindi niya inaasahan na magkikita pa uli sila ng tanging lalaking minahal niya. Muli ay naging malapit siya dito lalo na nang magpanggap itong nobyo niya nang dahil sa hindi inaasahang pagkakataon.
      Hahayaan na naman ba niyang umasa ang puso niya na may pag-asang mahalin din siya ng lalaking hindi naman pala nawala sa puso niya kundi nagtago lang sa kaibuturan niyon? O nanamnamin na lang niya ang masarap na pakiramdam sa piling nito hanggang sa matapos ang pagpapanggap nila?

- nikki del rosario :) -

Sabado, Marso 9, 2013

Camp Speed: The one who holds my heart

again, raw teaser pa lang po ito. :) hindi pa po ito ang final teaser na lalabas kaya ayun po. :)


Title: Camp Speed: The one who holds my heart
Date Approved: March 11, 2013
To be released...


         She feels like it’s the most natural thing to do. Ang makontento kapag kasama niya ang lalaking mahal niya.


Teaser:


     College pa lang ay gusto na ni Zeke si Akane Mishima, ang weird pero napaka-gandang transferee sa Unibersidad nila. Kaya naman laking tuwa niya nang maging malapit sila sa isa’t-isa.
     Lalong umusbong ang nararamdaman niya para sa dalaga nang makilala niya ang ugali nito. At pakiramdam niya ay pareho lang naman sila ng nararamdaman base sa mga ikinikilos nito kapag magkasama sila. Pero naglaho ang lahat ng ilusyon niya nang makita niya itong kayakap ang kaibigan niyang si Kiel. At lalong sumidhi ang sakit na nararamdaman niya nang malaman niyang magkasamang umalis ng bansa ang mga ito.
     Maayos na siya. Nakapag-move on na siya. Iyon ang itinatak niya sa kukote niya sa loob ng pitong taon. Inabala niya ang sarili niya sa negosyo niya at sa pangangarera. Hanggang sa isang araw, habang itinataboy niya ang isa sa mga babaeng nagpapasakit ng ulo niya, nakita niya itong naglalakad palapit sa kanila. Hindi na siya nag-isip at bigla na lang niya itong hinalikan sa labi.
     Boom! Sa isang iglap, nakapasok na naman ito sa nananahimik na buhay niya. At doon niya na-realize na hindi nagbago ang nararamdaman niya para dito! Eh ano ngayon kung may Kiel na sa buhay nito? Babawiin niya ito, by hook or by crook!

     note: another blessing from papa god. :) worth it ang paghihintay ko at hirap sa pagsusulat. :) kaya tiwala lang palagi sa sarili. :) kung kaya naming magsulat ng mga ganitong nobela, kaya n'yo din. think positive palagi. :)

-nikki del rosario-

Huwebes, Pebrero 14, 2013

VALENTINES DAY (?)

haller! post-post din kapag may time. :)))

kumusta naman ang araw na 'to? Ano nga ba ngayon? Ah, oo nga pala, it's Valentines Day! Kumusta naman kaya ang araw ng mga masasayang tao? LOL

Ano nga ba naman kasi ang Valentine's Day? Araw lang ba ng mga puso? Diyos ko naman. Actually hindi ko alam kung para saan at kung bakit naging special ang araw na 'to sa mga tao. Where in fact, dapat nga hindi lang kapag February 14 ang special day para sa mga taong nagmamahalan. Dapat araw-araw pinararamdam natin sa mga taong mahal natin at mahalaga sa atin na Valentine's Day, 'di ba? May sense naman, right?

LOL gusto ko lang i-share. Hindi naman sa bitter ako or what. May mai-blog lang talaga. :))))

xoxo
-nikka-

Lunes, Enero 14, 2013

tinkerbell!

dahil napanood ko ang PITCH PERFECT movie, gagawan ko ng sarili kong version ang movie. susubukan kong gumawa ng series na related do'n. HAHAHAHA. sana lang magawa ko siya. ipo-post ko na lang dito kapag nagawa ko na iyong pinaka-plot niya.

at mukhang uunahan niya si zeke. ^^ baka sa february ko na magawa si ezekiel pero susubukan ko pa din. puwede naman mag-multi-tasking eh. HAHAHAHAHAHA. ganyan talaga kapag nage-enjoy ka sa ginagawa mo. walang busy-busy. chos~ kung gusto mo talaga, palaging may paraan, kapag ayaw madaming dahilan. 'yan ang palaging tatandaan. LOL

xoxo
-nikki delrosario-

Lunes, Enero 7, 2013

Suddenly, It's Love

Suddenly, It's Love. Bagong manuscript na sinusulat ko. Actually, super late na nga ito. Dapat last year ko pa siya naisulat pero dahil dakilang tamad ako at busy sa school, naudlot iyon ng naudlot. Grabe!

Super malapit ang loob ko sa story na 'to kasi medyo based on true story 'to. Malapit sa puso ko sina Ethan at Celine hindi lang dahil hindi nila ako pinahirapang gawin ang story nila, iyong totoong tao sa pagitan ng pangalan nilang dalawa, mahalaga din sa'kin. May gusto din akong patunayan sa story na 'to. May mga bagay nga lang talaga na ayaw kong aminin pero kapag natapos ko sigurong isulat 'tong story na 'to at ma-approve, makakahinga talaga ako ng maluwag. Kaya sisiguruhin kong maganda ang kalalabasan niya. Ie-edit ko talaga ng bonggang-bongga ang story na 'to hanggang sa ma-satisfy ako.

Sana lang matapos ko siya this week. Konting kembot na lang naman. Konting tiis na lang. Sana patuloy na maging mabait sina Ethan at Celine at nang mapalitan ko na din ang wallpaper at screensaver ng cellphone ko. hihihihi.

xoxo
-nikki del rosario-

Martes, Enero 1, 2013

A Special Message for a Special Friend!

yeah, so, here I am again. I don't know what to write. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. pero... bahala na nga. 'wag na lang pansinin ang mga sinasabing walang kuwenta.

FOR ABBY a.k.a MARIONE ASHLEY

It's been two or three years since I met you. You don't know how much you mean to me. You are not just a friend but a sister to me. You're always there through my ups and downs. Kahit alam kong masyado nang matigas ang ulo ko, nandiyan ka pa din. Sa sobrang tigas ng ulo ko, alam kong gusto mo na akong itapon sa pinakamalayong lugar o ihulog sa bangin pero hindi mo pa din ginawa. Pinagpapa-sensiyahan mo pa din ako kahit alam kong nauumay ka na sa mga rants  ko tungkol sa kaibigan o sa problema sa puso.

Ikaw ang nag-encourage sa'kin para magsulat. Kahit na alam kong walang kasiguruhan ang pinasok kong career, sinubukan ko dahil alam kong kasama naman kita dito.

Hindi mo alam pero ikaw ang madalas na nagco-comfort sa'kin kapag tinotopak ako. Makausap lang kita, kahit facebook, twitter o text ayos na. Gagaan na ang pakiramdam ko at mawawala na ang kung ano mang negative vibes sa katawan ko.

Hindi man tayo madalas magkita, palagi mong pinararamdamam sa akin na nasa paligid ka lang, handang makinig sa mga rants ko kahit alam kong masakit na ako sa ulo dahil sa katigasan ng ulo ko. Mga naging kaaway ko, na-consider mo ding kaaway mo. At very thankful ako dahil nagkaroon ako ng kakampi sa katauhan mo.

Thank you dahil nakilala kita. Thank you dahil nagkaroon ng isang Abigail sa buhay ko na alam kong tanggap ako. Iyong hindi ko kailangang magpanggap sa katauhang hindi ako para lang matanggap ng taong nasa paligid ko. Sa harap mo, puwede akong maging topakin, baliw, moody, tahimik, maingay dahil alam kong tanggap mo ako.

I'm so sorry kung may mga times na hindi kita ma-comfort kapag alam kong may problema ka. Pero hindi ibig sabihin niyon na wala akong pakialam. I always care for you. You are important to me.

For me, you are very very special. At alam mong nandito lang ako palagi para sa'yo. Through ups and downs. Hindi kita iiwan. You know you can count on me anytime. Kahit tumanda pa tayo, walang iwanan. Friends forever. okay?

I Love You, Abby. And I'm looking forward to spending more years with you as my special friend/sister.

-Ate Ian/Nikki/Nikka-

Lunes, Disyembre 10, 2012

first time! ^.^

Last December 8, 2012, Precious Hearts Romances held their last book signing at SM San Lazaro.

super saya dahil nakita ko uli ang mga friends ko. may bonus pang mga bagong kakilala. isa pang bonus, may mga regalong natanggap. :)))) at dahil hindi ako sanay ng nakakatanggap ng regalo katulad no'n, super overwhelmed ako.

isa pang nakakagulat, may mga nagpapirma sa'kin no'ng first translated book ko na last december, 2011 pa lumabas. nakakatuwa lang na may nakaka-appreciate pa din ng gawa ko kahit na matagal na siya. nakakatuwa din na napapasaya nila ako. super sarap sa pakiramdam na may mga taong tumatangkilik sa pinaghihirapan ng iba. :))

me signing a book ^.^

with luna king, brianna joy and nikki karenina :)

with luna king, marione ashley and nikki karenina :)

some gifts that i received last saturday ^.^

sana sa susunod iyong sarili ko namang gawa ang i-appreciate nila. well, wishful thinking. ^.^

-Nikki Del Rosario-