Ipinapakita ang mga post na may etiketa na rants. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na rants. Ipakita ang lahat ng mga post

Miyerkules, Hulyo 23, 2014

Nakakatampo... Nakakasama ng loob... Masakit.

Nakakatampo lang. Nakakasama ng loob. Hindi na dapat ako nagugulat at nasasaktan pero ganoon pa din. Siguro dahil may na-invest akong madaming bagay eh. </3

Thank you for making me feel left out. Thank you for making me feel that I don't belong. Thank you for making me feel alone most of the time.

"Kapag iniiwasan kayo ng isang tao, mag-isip muna kayo bago kayo mag-conclude. Dahil baka mamaya, may ipinararamdam kayo sa taong iyon na magiging dahilan ng pag-iwas niya sa'yo/sa inyo."

"Friendship isn't about whom you have known the longest... It's about who came, and NEVER left your side."

Be happy! Iyon lang!

Linggo, Marso 2, 2014

So be it...

Kapag hindi ka pinapansin, feeling mo iniiwasan ka at kung ano-ano pang ka-paranoid-dan ang nararamdaman mo, manahimik ka na. Lalo mo lang sasaktan ang sarili mo eh. Ang masama pa, nasasaktan ka na, nagmumukha ka pang tanga. :) Iwas-iwas din pag may time, ha?

Bow.

Huwebes, Enero 9, 2014

CRAP!

Kung gusto mong respetuhin ka ng kapwa mo lalo na ng mga nakababata sa'yo, matuto ka din dapat rumespeto sa kanila. Naturingan kang nakatatanda at dating teacher tapos ganyan ang ugali mo. Mabuti na lang at may natitira pa akong respeto sa'yo kahit sagad na sagad mo na ang pasensya ko. Makatapos lang ako ng pag-aaral talaga, ipapamukha ko sa'yo kung sinong minamaliit at nilalait-lait mo.

Miyerkules, Disyembre 11, 2013

Queen B!

Queen B! Bakit nga ba ganyan ang title ng blogpost na 'to? Wala lang, naisipan ko lang siyang gamitin once since feeling ko, ganyan talaga ako lately. The B stands for "Bitch"!

First. Honestly speaking, pinipilit kong maging ganyan pero hindi ko talaga kaya. Kahit nas-stress ako dahil sa kanila (hindi na ko magbabanggit ng pangalan dahil ayoko ng gulo at misunderstanding), i-approach lang nila ako lumalambot na agad ako eh. Hindi ko kayang panindigan iyong pagsusungit at paghihigpit ko sa kanila kaya lang ako ang nahihirapan. Alam kong may sarili silang mga isip pero kung pababayaan lang sila, anong kalalabasan ng "family" namin kung maiiwan silang gano'n? Malapit na kaming mawala at sila na lang ang mga iiwan do'n sa "family" na iyon and yet they're acting like kids na hindi marunong humawak ng responsibilities. Ayaw makipag-cooperate sa lahat ng bagay. COME ON PEOPLE! SUMALI PA KAYO SA "FAMILY" KUNG HINDI DIN PALA KAYO MAKIKISAMA, 'DI BA? sana sa ibang pamilya na lang kayo sumama at sumali para wala kaming pino-problema! Akala ko pa naman, magbabago na this year at sasaya na ang pamilyang binalikan ko pero wala pa din. MGA IRESPONSIBLE AND INSENSITIVE BASTARDS pa din ang karamihan sa inyo. Magbago na sana kayo, hindi habang buhay may sasalo sa inyo at may aasahan kayo!

Second. Ako, hindi ako nakikisali sa lahat ng gulo sa "family" na 'yan. As much as possible wala akong pinapanigan lalo na kapag wala naman akong alam. Kapag may narinig ako, nagtatanong ako, hindi basta gumagawa lang ng kuwento. Tapos ngayon, nasasali pa ko sa issue na 'yan na hindi ko alam na nage-exist pala? Hah! Please lang! Kapag talaga ako napagalitan bukas dahil sa simpleng pagtatanong ko, sasagot talaga ako. Dahil alam kong wala akong ginagawang masama. Madami akong naririnig pero hindi ako nagsasalita dahil hindi ko alam ang side ng "kalaban" ng karamihan sa mga nagku-kuwento. Kaya lang, nauubos din naman ang pasensya ko. Hindi porque mabait ako at oo lang ako ng oo sa inyo, aabusuhin n'yo na. Malalaki na kayo, kaya n'yo na dapat ang mga sarili n'yo.

KUNG NOON, NAGHE-HESITATE PA AKO NA IWASAN KAYONG LAHAT, NGAYON HINDI NA. PUNONG-PUNO NA TALAGA AKO. AS MUCH AS POSSIBLE, HINDI KO NA KAYO PAPANSININ. BAHALA NA KAYONG GAWIN ANG MGA IUUTOS SA INYO. GAGAWIN KO LANG KUNG ANONG SASABIHIN SA'KIN PERO OTHER THAN THAT, HINDI NA. KAYANIN N'YONG GAWIN 'YAN NANG MAG-ISA N'YO. KUNG MAPANSIN N'YO MAN NA NAGBABAGO AKO NG PAKIKITUNGO SA INYO, KASALANAN N'YO 'YAN. MGA ABUSADO KASI KAYO!

Sabado, Oktubre 26, 2013

Rant Ito!

Bawal mag-reklamo. Blog ko naman ito! Okay lang magbasa, basta walang bash at parinig na magaganap pagkatapos ninyong mabasa ang mga nakalagay dito sa blogpost na 'to. Well, isa-summarize ko na lang para hindi masyadong mahaba. Baka talunin pa nito ang nobela eh. Hahahahahahahaha

So ito na! As we all know, nag-concert ang Super Junior dito last Thursday (October 24, 2013. Syempre lahat ay excited dahil sa "KPOP Concert of the Year"! Palagi naman kasing excited ang lahat kapag Super Junior na ang pupunta dito eh. At napatunayan naman na siguro nila na kaya nilang pumuno ng kahit anong venue ng concert nila. Una, ang Tokyo Dome na sikat talaga sa Japan. Bihira ang mga nakakapag-concert sa Dome na iyon pero sila, nakapag-concert na. Sign iyon na sikat na talaga sila at marami talaga silang supporters. Sa Pilipinas naman, napuno na nila ang Araneta no'ng Super Show 2 and 3. At ngayon ngang Super Show 5, napuno na naman nila ang MOA Arena! Kaya wala na naman sigurong kokontra kung sabihin ko mang sikat na talaga sila kahit saan sila magpunta. And well, I can say that I'm very proud of what they are now! At thankful ako na isa ako sa mga masuwerteng fans na kasama nila sa journey nila simula noong umpisa hanggang ngayon. ganyan sila kagaling para sa'kin.

So ito na nga. Sabi ko naman kasi, rant ito eh. Hahahaha Ito na talaga ang rant sa post na 'to. Nag-concert nga sila dito. Nag-ipon naman ako. Promise. Gusto ko kasi talaga silang makitang mag-perform ng live kahit hindi sila kumpleto. Ako pa eh mahal na mahal ko talaga sila eh! Pero dahil sa pagka-busy sa school maging ang pagiging magastos sa school na hindi ko alam kung para saan ang mga ginagastos, nawala ang pinag-ipunan ko. In short, hindi ako nakanood ng concert. MABUHAY ANG #TEAMBAHAY!

Madali ko namang natanggap na hindi ako makakapanood dahil mas importante naman ang school. At inisip ko na lang, hindi pa kasi sila kumpleto kaya hindi pa time para makita ko sila ULIT. Kung kelan at saan ko sila nakita ng kumpleto, isang malaking SECRET iyon! At kahit pilitin n'yo pa ko, hinding-hindi ko sasabihin. Hahahahahahaha Pero sa hindi inaasahang bagay, may taong biglang nag-text sa'kin tungkol sa ticket ng Super Show. Para daw may kasama siyang manood kasi first time din niyang manonood ng concert eh. Syempre papatulan ko iyon kahit Gen Ad lang, makita ko lang sila. So, nag-half day ako kinabukasan sa school para masamahan siyang bumili ng ticket namin. Kung kailan nasa Monumento na ko at ite-text ko na sana siya para itanong kung saan ko siya hihintayin, 'tsaka naman ako nakabasa ng text galing sa kanya na hindi na daw niya ako maisasama sa panonood ng concert. Hindi na nga din daw siya sigurado kung manonood siya pero syempre sinabi ko na manood pa din siya kahit feeling ko ka-plastikan sa part ko iyon. T.T

Kung bakit? Hindi ko alam. Siguro nakahanap na siya ng ibang kasamang manood pero sana man lang, sinabi niya sa'kin ng maaga 'di ba? Para hindi ako nag-half day sa school. To think na may importanteng event kami sa school that day at malaking kawalan sa part ko ang pag-alis ko. Hindi naman sana kasi ako magiging bitter eh pero kasi pinaasa niya ako eh. Inaalis ko sa isip ko iyong katotohanang pinaasa niya ako pero ayaw maalis eh. Ayoko din naman kasing umasa pero ipokrita naman ako kung sasabihin kong hindi ako nasaktan dahil hindi ako nakapanood ng concert. Kaibigan ko kasi siya kaya as much as possible, ayoko talagang mainis sa kanya. Pero hindi ko mapigilan, Super Junior kasi iyon eh. At pagdating sa group na iyon, mahirap talagang alisin iyong inis ko. Mas mahirap alisin iyong inis dahil nalaman ko na nanood pa din talaga siya ng concert at may kasama siyang iba. </3 shattered dreams!

Sa totoo lang, naiinis pa din ako hanggang ngayon, inaaliw ko lang iyong sarili ko. Ayoko kasing lalong ma-stress eh. Mahirap na, napaka-sakitin ko pa naman.

Lesson learned: 'Wag basta-basta maniniwala sa kahit na sino kahit pa sa kaibigan mo. </3

Sana lang, mawala na 'tong inis na nararamdaman ko. Ayokong dalhin 'to hanggang sa 2nd sem dahil baka mamatay ako nang wala sa oras sa dami ng problema ko. </3

Para sa'yo, God bless! At kahit na ano pa ang ginawa mo, natutuwa pa din ako na nakita mo na ang Super Junior sa wakas! Na-enjoy mo sana talaga. :)

-Nikki na sobrang bitter sa mundo-

Huwebes, Setyembre 19, 2013

A letter from a Dear Friend!

I was nervous a while ago because of my brain wrecking exam and defense. Natuyo at naubos yata ang lahat ng laman ng utak ko dahil sa mala-borad exam na midterm exam namin sa isang major subject, idagdag pa ang nakaka-kabang re-defense namin. buti na lang, okay na siya. nasagutan ko with flying colors ang exam ko (sana maka-recover agad ang utak ko bukas) at magre-revise na lang ako ng kaunti sa defense then okay na. :) final exam, seminar and field study na lang ang magpapasakit sa ulo ko! three semesters to go and I'm done! gusto ko lang talagang matapos 'to para... wala lang. para masaya. :)

anyway, after that, i went to SM San Lazaro to meet a friend (Hindi po galing sa kanya ang letter) na galing pa ng Laguna. Ang bait niya diba? Talagang lumuwas pa siya ng Manila para makasama ako. Ganyan siya ka-sweet. Wala naman kaming ginawa eh, nag-revise lang ako ng manuscript habang hinihintay namin si Marione Ashley na dumating. magpapapirma lang talaga kami ng pocketbook sa kanya. Nag-ikot-ikot lang din kami at naging instant ninang pa ang dear friend ko dahil lang sa isang stuff toy na binigay sa'kin ni... he-who-must-not-be-named. LOL nevermind his name, hindi na dapat banggitin.

back to the topic, may natanggap akong text from my high school close friend. hindi kami madalas nag-uusap ngayon at nagkikita dahil pare-pareho kaming busy but since I'm the youngest sa group, every now and then, may isa sa kanila ang nagpaparamdam talaga sa'kin. through text or facebook. minsan, bigla na lang silang magyayaya ng mini reunion or get together para lang maging updated sila sa mga nangyayari sa'kin. sorry po, spoiled talaga ako minsan sa mga high school friends ko. bunso nga eh. :) masyado silang protective pagdating sa'kin dahil... well, amin na lang iyon. :P

anyway high-way, hindi ko na ide-detalye ang conversation naming dalawa. kasi wala talaga akong kuwentang kausap minsan eh. :) 'eto lang ang ise-share ko since ito ang pinaka-touching sa lahat ng sermon at advice niya sa conversation namin.

"Di ako masaya kasi kaunti lang kayong mga ka-close ko talaga but when you look at it, okay din kasi iyong  kaunti na iyon, sila iyong mga nakakasama ko until the end. Mga taong totoo kahit na hindi ako ganoon kadalas nakakausap o nakakasama. Mga taong maaasahan sa anumang oras. Look for real friends at sa kanila mo ipakita ang totoong ikaw. Iyong mga taong kasama mo ngayon, bago mo sila lapitan ng husto, tignan mo din kung tatagal ba talaga sila sa buhay mo kasi kung hindi, why bother making friends with people who will eventually leave, right?"

sa part pa lang na iyan, gusto ko nang umiyak. kasi kahit na pinipilit ko siya na wala akong problema at okay lang ako, hindi siya nakikinig sa'kin. sinasabi pa din niya kung anong ibig gusto niyang sabihin. and since alam sa barkada namin na weakness ko ang friends, iyon palagi ang topic namin. Alam nila na hindi ako mahirap kaibiganin. Mababaw lang kasi akong tao, hindi ako namimili ng mga taong lalapitan at kakaibiganin kaya madali akong masaktan kapag iniiwan ako ng mga taong tinuturing ko talagang kaibigan. Madali din kasi akong magtiwala at maging attach sa isang tao eh na hindi ko talaga maalis sa sistema ko.

pero 'etong part na 'to ang talagang nagpalambot sa puso ko. "Mamili ka mabuti and don't get attached too much para hindi ka masaktan if ever man dumating na iyong oras na mawawala na sila. Learn to control your emotions."

i agree, ngayon kasi nagagawa ko na siya kahit papa'no pero kahit anong gawin ko, bumabalik pa din iyong nikka na sobrang lambot para sa iba. hindi makatanggi kapag may nanghihingi ng tulong. ngitian lang, feeling close na agad. ganoon, kaya hindi ko alam kung anong gagawin ko kapag inaatake ako ng ganoong mood.

pero i'm still thankful kasi may mga tao pa din talaga na kahit na sinusungitan at mina-malditahan ko para lang lumayo sila sa'kin at para makaiwas na masaktan ako, hindi pa din nila ako iniiwan. kahit papa'no, may mga taong pinatutunayan sa'kin na walang tatagal sa ugali ko at iiwan ako kapag nakilala na kung sino talaga ako. I'm thankful to those people na nagpapalakas ng loob ko kapag dumadating iyong part na gusto ko na talagang sumuko.

Kaya para sa mga taong iyon, thank you very much. You don't know how happy and thankful I am to God to have you by my side. Salamat sa pananatili sa tabi ko kahit na ako na yata ang pinaka-imposibleng tao sa buong mundo. Thank you for loving me kahit na sobrang tigas ng ulo ko. Makakabawi din ako sa inyo, in time. Kailangan ko muna sigurong pag-aralang kilalanin ang sarili ko para naman masuklian ko iyong mga pinapakita ninyo sa'kin. I love you guys. :)

PS: seryosong blogpost talaga 'to ngayon. LOL sa tingin ko naman, may sense siya compare sa ibang blogpost ko. LOL

xoxo
-nikka bianca-

Huwebes, Hulyo 25, 2013

Pahinga, pahinga, nasaan ka na?

gusto ko nang magpahinga. goodness, ilang araw na akong nilalagnat. -_- ayoko naman maging dependent masyado sa mga gamot kaya hindi ako oras-oras umiinom. baka kasi bigla na lang bumula ang bibig ko dahil na-overdose na pala ako. :)))))

imbes kasi na magpahinga, ang daming ginagawa eh. akala kasi ako si superwoman para pagawan nang pagawan ng kung ano-ano. -_- hello, kaya nga isang buong group eh, para magtulong-tulong hindi iyong paaawaan n'yo ko para lang akuin ko iyong mga trabaho. palibhasa, alam n'yo na madali akong utuin kaya nagpapaawa kayo eh. makonsensiya sana kayo mga 'pre ha? napapagod din po ako. alam n'yo na nga na napaka-'healthy' ng katawan ko, sige pa din kayo.

alam kong hindi n'yo naman mababasa 'to pero sana lang kung meron mang isa sa inyo ang makabasa, matamaan naman kayo. :) pare-pareho tayong busy alam ko naman iyon, kaya lang be considerate naman. alam kong 'priority' dapat ang iniisip pero nagta-trabaho din po ako. hindi sa lahat ng oras nandiyan ako para tulungan kayo.

thank you. medyo okay na ko. :) god bless sainyo.

xoxo
-nikka-

Sabado, Hulyo 20, 2013

writer's side :)

writer's side? meron ba ko no'n? LOL feeling ko tumakas na siya at nagliwaliw sa kung saan-saan eh. -_- kung kailan kailangan ko siya, 'tsaka naman niya ako naisipang iwanan. ang bait talaga ng alter ego ko. sana bumalik na siya kasi nami-miss ko na siya. charot~

ang tapang ko lang dahil kumuha ako ng 2 translations kanina nang magpunta kami sa office. gusto ko lang talaga kasing maging busy para maiwasang isipin ang mga problema. -_- kailangan maging distracted eh. 'tsaka baka bumalik iyong active side ng pagiging writer ko kapag nakapag-tranlsate uli ako. susubukan ko lang naman ulit kung kaya ko pang mag-translate. lalo yata akong mauubusan ng dugo dito pero keri lang. XD kailangan eh. mukhang maganda naman 'tong mga nakuha ko at interesting ang mga stories kaya gagawin ko 'to.

'wag lang magparamdam ang mga 'pressure' para hindi ko siya madaliin. baka kasi 'pumangit' eh. :P nakakahiya naman sa original writers kapag hindi nabigyan ng justice ang mga gawa nila. :) kaya, good luck talaga sa'kin sa pagta-translate ko ng mga 'to. :) may my soul be rest in peace. LOL

xoxo
-nikki del rosario-